Column december 2006 - Klein Texel (1) Werk en privé
Als je in de supermarkt de inhoud van winkelkarretjes bekijkt, kun je heerlijk fantaseren. Wat zou die man met tien flessen bleekwater doen? Soms kun je ook inspiratie opdoen. Oja, ik heb ook servetjes nodig!
Het is anders als je diëtist bent. Stel je voor: je ziet in de super een zware vrouw. Haar wagentje is gevuld met speklappen, frisdrank, snoep en chocoladevla. Nu had je een paar dagen geleden nog een gesprek met haar, waarbij zij af en toe in tranen was. Volgens de huisarts is ze namelijk gevaarlijk dik en ze wil nu echt heus afvallen. Je hebt haar uitvoerig geadviseerd en bemoedigd, en over een maand zal ze bij je terug komen.
Wat doe je? Duik je een ander gangpad in om te voorkomen dat zij jou ziet? Of blijf je gewoon je eigen route volgen? Als jullie elkaar toch tegenkomen, zullen jullie waarschijnlijk tersluiks elkaars boodschappen inspecteren. En dan komt de volgende vraag: wat doe je met je waarnemingen, nu en wat bij het vervolggesprek?
Voor zover ik weet werken er geen diëtisten op het eiland. Maar er zijn wel therapeuten, psychologen, huisartsen, coaches, adviseurs en dergelijke. Ze kennen dezelfde dilemma’s als de diëtist, de één meer dan de ander. Je komt elkaar altijd wel ergens tegen, in de bioscoop, op een cursus of bij een verjaardag. Mogen anderen dan weten dat je elkaar kent? En wat doe je met wat je daar opmerkt? |
Op dit kleine eiland is het raadzaam vooraf goede afspraken te maken met cliënten over hoe je je zal gedragen bij privé-ontmoetingen. De één kijkt verbaasd als je dat wilt bespreken en zegt: ‘natuurlijk ken ik je en iedereen mag weten dat je me coacht.’ De ander houdt het liever voor zich en dan kan het zijn dat je elkaar negeert of dat je samen een vrolijk toneelstukje opvoert.
Echte professionals houden tijdens het werk hun koppetje erbij. In een kleine gemeenschap is het handig dat ook privé te doen. Vooral niet te veel drinken! Ik was op een Texels feestje waar een ondernemer met een heleboel wijn op, tegen middernacht zijn klant publiekelijk aansprak over iets dat niemand aanging. Werk en privé liepen dronken arm in arm. Gezellig? Nee, dit is de benauwde tegenhanger van de prachtige natuur en de weidsheid van Texel. Ik woon er met veel plezier, maar vind je het gek dat ik ook graag cliënten op het vasteland heb? |
|
Eerder op deze site verschenen columnsFebruari 2008 - Vaagheid troef |