Column juli 2006 - Weg ermee!

'Denk je, dat je dit boek ooit zal overlezen?' Ik hield een dikke, Engelse pocket met piepkleine lettertjes in mijn hand. Ik was bij mijn tachtigjarige oom Leo, die ging verhuizen naar een oord met meer verzorging. Hij was een fervente lezer, zijn hele leven lang. De boeken stonden in dubbele rijen in de kast in de woonkamer, slaapkamer, logeerkamer, overal. Meer dan de helft moest weg. Hij had er als een berg tegenop gezien en het eindeloos uitgesteld. Nu moesten we echt aan de slag. En wat bijzonder was, hij liet mijn hulp toe!

Eigenlijk wilde oom Leo helemaal niet verhuizen. Hij had zich er jaren tegen verzet. 'Ik ben nog niet oud en ik doe alles zelf.' Dat was waar, maar inmiddels was hij wel broos geworden en alle lieve buren van weleer waren weg. Als hem nu iets zou overkomen, waren er geen hulptroepen in de buurt.

We begonnen met de in-elk-geval-mee boeken. Naslagwerken, woordenboeken enz. Die gingen terug in de kast, die zouden de verhuizers inpakken. Van een heleboel lectuur bleek hij het bestaan niet meer af te weten. Met gotische letters of met oude spelling, boeken nog van zijn moeder, wetenschappelijke rapporten, vooroorlogse reisgidsen, achterhaalde brochures over erfrecht en ga maar door.

Hij geneerde zich er wel een beetje voor, maar dat belette hem niet. Hij mikte ze allemaal met een zwiep in de mag-weg doos. Maar ja, al die romans... Ik hoorde steeds beter aan zijn stem, welk boek hem aan het hart ging en welk echt weg mocht.

Ik introduceerde daarom de doos voor 'twijfelachtigen'. Dat vond oom Leo eerst soft gedoe, maar hij draaide bij. Het hield de vaart erin en ondertussen raakten we gezellig aan de praat, onderwerpen genoeg. Langzamerhand ontdekte hij zijn selectiecriteria, kreeg hij er plezier in en werd bijna jolig: 'hatsjee, weg ermee!' Op een gegeven moment moest ik hem zelfs afremmen. 'Weet je het wel zeker of je dit boek kwijt wilt?'

Het was een hele klus, maar het is ons in goede harmonie gelukt. Later hebben we in het nieuwe huis alle meeverhuisde boeken op alfabet gezet. En zowaar, er mocht nog meer weg. Er bleef zelfs wat ruimte over in de boekenkast. 'Ha', sprak hij verheugd, 'ik heb nog wat boekenbonnen liggen, en die ga ik nu eindelijk inwisselen. En als je de volgende keer komt, mag ik dan Harry Potter van je lenen?'

Column juli 2006 - Weg ermee!

Eerder op deze site verschenen columns