Column mei 2006 - De eerste indruk

'Je mag komen, maar je moet zelf koffie uit de keuken halen, want ik loop tijdelijk met krukken.' We maakten een afspraak. Eerder dan verwacht kreeg ik loopgips. Ik hobbelde vrolijk met 'losse handen' door het huis. Toen Rob kwam, stond de koffie klaar op tafel. Ik nam zijn jas aan, ging hem voor. Nadat we hadden kennisgemaakt, veerde hij plotseling overeind en liep naar mijn rommelige keuken... om koffie te halen. Hij had dat zo ingeprent, dat hij mijn nieuwe situatie niet had opgemerkt en dat bleek hem vaker te overkomen.

Paula maakte een andere entree. Ik vertelde haar, dat mijn huis vlakbij het station ligt, op hooguit 4 minuten loopafstand. Ik stuurde haar een plattegrondje waarop dat duidelijk staat aangegeven. Wie schetst mijn verbazing toen ze met een treintaxi arriveerde. Haar eerste woorden waren: 'Goh, je woont ècht dichtbij.' De ironie wilde dat de chauffeur het adres niet kende en dat ze een hele tijd hadden rondgereden. Stof genoeg om over te praten.

Een andere cliënt legde mijn deurmatje ongevraagd meer naar het midden, onder het motto: symmetrisch staat netter! Toen hij mijn verbaasde blik zag, zei hij: 'ach, waar bemoei ik me mee?' en hij schoof de mat weer terug naar de plek die weliswaar minder esthetisch is, maar beslist handiger.

Als je werkt vanuit huis, zonder personeel, maak je je cliënt ook mee in het traject voorafgaand aan het eigenlijke gesprek. Hoe maakt iemand de afspraak? Wat vertelt hij en hoe klinkt dat? Hoe komt hij binnen? Waardevolle informatie. Maar waar die voor staat, kom je pas te weten, als je daarover vragen stelt. Af en toe voer ik gesprekken op kantoor bij een bevriend bedrijf, waar een receptioniste de klant ontvangt en niet ik. Het is daar wel gezellig, maar ik mis het voorprogramma.

Column mei 2006 - De eerste indruk

Eerder op deze site verschenen columns